Zaburzenia odżywiania – jak rozpocząć rozmowę z chorym?

rozmowa

Jeśli podejrzewasz, że bliska Ci osoba może cierpieć na zaburzenia odżywiania, prawdopodobnie nie do końca wiesz, jak się zachować. Najważniejsze jest, byś po prostu zareagowała i zareagował. Rozmowa na temat Twoich obaw z nią związanych może być pierwszym krokiem do zdrowia. Poznaj zagadnienia, które, choć po części, ułatwią Ci odnaleźć się w tej sytuacji.

 

Postaraj się dowiedzieć jak najwięcej na temat zaburzeń odżywiania.

Pamiętaj jednak, że tylko psychiatra może postawić prawidłową diagnozę. Należy także unikać wykorzystywania pozyskanej przez Ciebie wiedzy do zwymyślania danej osobie, czy wywołania w niej uczucia strachu. Celem tej rozmowy powinno być wyrażenie Twoich obaw względem tej osoby, a nie naciskanie, by przyjęła pomoc. Postaraj się przygotować i zastanowić się, co i w jaki sposób chcesz jej powiedzieć.

Zaplanuj rozmowę, wybierając odpowiedni czas i miejsce.

Porozmawiaj z osobą w przyjaznym i odosobnionym miejscu, które zapewni poczucie bezpieczeństwa. Nie wybieraj momentu, w którym dochodzi do konfrontacji, np. gdy osoba odmawia spożycia posiłku. Zaplanuj czas tak, by na spokojnie omówić problem. Postaraj się być opanowany i opiekuńczy. Wyraź w bezpośredni sposób swoje obawy i troski wobec zachowania tej osoby. Możesz użyć np. sformułowania: „Mam pewne obawy związane z Twoją osobą i chciałbym Ci o nich opowiedzieć„. Podziel się z nią swoimi obserwacjami dotyczącymi jej zmiany nastroju, stanu zdrowia, relacji z innymi. Unikaj słów i gestów, które mogłyby sugerować obwinianie tej osoby. Nie rozmawiaj na temat jedzenia oraz wyglądu. Komentarze typu „Jesteś coraz chudsza” mogą być postrzegane jako zachęcanie do stosowania dalszych praktyk związanych z zaburzeniami odżywiania.

Bądź szczery i nie spiesz się.

Wyjaśnij przyczyny swoich obaw. Daj czas osobie na wypowiedzenie się i zachęcaj do zwerbalizowania swoich uczuć. Słuchaj uważnie i staraj się zaakceptować, to co mówi dana osoba. Ważne jest także, by w żaden sposób nie oceniać jej wypowiedzi. Bliska Ci osoba może zaprzeczać swoim problemom z powodu przytłaczających uczuć takich jak wstyd i poczucie winy. Unikaj jednak okazywania frustracji wobec niej. Cierpliwie i spokojnie mów o tym, jak się martwisz. Możesz zapytać: „Czy jesteś gotowy rozważyć możliwość, że coś niedobrego może się dziać z Tobą?„. Pamiętaj, że wyrażanie Twoich obaw może być niewygodne dla tej osoby, może ona odczuwać zakłopotanie, zawstydzenie bądź przerażenie. Jednak, nawet jeśli osoba ta nie potwierdzi swoich problemów w rozmowie, bądź nie będzie chciała przyjąć oferowanej przez Ciebie pomocy, Twoje zainteresowanie jest dla niej wyraźnym sygnałem, że może liczyć na Twoje wsparcie. Powiedz, że chciałabyś, chciałbyś jej pomóc. Postaraj się zostawić za sobą otwarte drzwi. Niech osoba ta będzie pewna, że może przyjść do Ciebie, gdy będzie już na to gotowa.

Nie oskarżaj i nie nakładaj etykiety.

Nie oskarżaj, nie kłóć się w momencie gdy dana osoba zaprzecza istnieniu problemu. Postaraj się nie zakładać, że wiesz, czy i na co ta osoba choruje. „Słyszę, co mówisz i mam nadzieję, że masz rację, że to nie jest problem. Nadal jestem jednak bardzo zaniepokojony tym, co widziałem i słyszałem i nie mam zamiaru tego tak zostawić”.

Nie zniechęcaj się odrzuceniem.

Często zdarza się, że osoba chora zaprzecza występowaniu problemów. Czasem przyznaje się do tego, że nie radzi sobie, ale odmawia przyjęcia pomocy. Innym razem obiecuje i naprawdę w to wierzy, że poradzi sobie sama. To normalne elementy zaburzenia. Osoba chora jest niezwykle „przywiązana” do zaburzenia odżywiania. Niezależnie od tego jak wielki ból jednocześnie one im zadają. Prawdopodobnie czujesz frustrację i bezradność. Możesz powiedzieć tej osobie: „Wiem, że masz prawo do odmówienia pomocy, ale to nie znaczy, że przestanę się o Ciebie martwić. Porozmawiam z tobą jeszcze raz.

Zaproponuj spotkanie ze specjalistą.

Zapytaj osobę, czy jest gotowa na konfrontację swoich problemów ze specjalistą. Pamiętaj, że tylko fachowiec jest w stanie prawidłowo zdiagnozować chorobę i rozpocząć, bądź skierować na leczenie. Twoim zadaniem jest wyrażenie troski o bliską Ci osobę i zaoferowanie swojego wsparcia podczas wyzwań, które przed nią stoją.

Odpuść na pewien czas, jeśli bliska Ci osoba nadal zaprzecza swoim problemom.

Zrób przerwę. Powróć do rozmowy wkrótce, ale postaraj się zachować spokój. Zapewne świadomość bycia bezradnym wobec tych problemów jest dla Ciebie frustrująca i może powodować przerażenie. Niestety nie możesz kontrolować zachowania tej osoby i naciskać na podjęcie jakiejś decyzji, gdyż to właśnie kontrola jest często kluczową kwestią w zaburzeniach odżywiania. Leczenie „na siłę” również nie ma sensu. Pokazuj swoje wsparcie, delikatnie sugeruj rozwiązania i postaraj się być cierpliwy.


Udostępnij:

Bądź na bieżąco i dołącz do newslettera!