Najważniejsze szkolenia

• Podstawowy Kurs Terapii Systemowej – Wielkopolskie Towarzystwo Terapii Systemowej
• Zaawansowany Kurs Terapii Systemowej – Wielkopolskie Towarzystwo Terapii Systemowej
• Systemowy Coaching dla Rodziców (WTTS, Andreas Wahlster)
• Systemowa Terapia Dzieci i Młodzieży (WTTS – w trakcie)
• Wstęp do terapii prowokatywnej (dr Federico Sarink)

Jak pracuję z pacjentami?

W gabinecie nie pytam: „co jest z Tobą nie tak?”. Nie jesteś dla mnie kimś, kogo w końcu trzeba naprawić, by zaczął „normalnie” funkcjonować. Zamiast tego z ciekawością i szacunkiem przyglądam się temu, jaką rolę pełnią dziś w Twoim życiu dotychczasowe doświadczenia, relacje i sposoby radzenia sobie z codziennością. W końcu, jestem o tym przekonana, żadna trudność nie pojawia się bez powodu.

Od początku mojej praktyki prowadziłam różnorodne procesy, zanurzając się w wyzwania właściwe dla różnych momentów i kryzysów rozwojowych. Towarzyszenie ludziom na tak odmiennych etapach życia pozwala mi dziś patrzeć na Twoje trudności z dużo głębszej i bogatszej perspektywy.

Pracuję w nurcie systemowym — patrzę na człowieka w kontekście jego historii, relacji i środowiska. Wiem, że trudna relacja z jedzeniem rzadko dotyczy tylko jedzenia. Czasem jedzenie przejmuje rolę organizowania emocji, więzi czy codzienności. Innym razem daje poczucie wpływu i porządku. Jest to strategia bardzo kosztowna i właśnie dlatego:

• • jestem obok nastolatek pytających z lękiem: „Czy jestem wystarczająco chuda?”,
  • towarzyszę kobietom w ciąży i macierzyństwie, gdy mierzą się z dynamicznymi zmianami we własnym ciele,

• rozumiem kobiety w okresie menopauzy i na dojrzalszych etapach życia, kiedy ciało zaczyna funkcjonować inaczej, a dotychczasowe sposoby radzenia sobie przestają wystarczać, 

• • słyszę dorosłych, którzy mówią: „nie chcę zajadać emocji”, „chcę odzyskać swoje ciało”,
  • pracuję z parami i rodzinami, których relacja zaczęła kręcić się wokół jedzenia, kontroli i napięcia,

• wspieram osoby neuroatypowe (w tym z ADHD, szczególnie kobiety i dziewczęta), u których niezauważona przez lata neuroatypowość mocno łączy się dziś z przebodźcowaniem, trudnościami emocjonalnymi i skomplikowaną relacją z ciałem.
• Swoją pracę regularnie poddaję superwizji.

Czego możesz się spodziewać?

• Że nie będziesz oceniany/a — ani za to, jak jesz, ani za to, że próbowałeś/aś już różnych rzeczy i żadna nie zadziałała.
• Autentyczności — jeśli czegoś nie wiem, mówię wprost.
• Że tempo jest Twoje. Nie poganiam.
• Że pytam o Twoją historię — nie tylko tę sprzed tygodnia, ale też głębszą, rodzinną. Nie po to, żeby w niej tkwić, ale żeby lepiej rozumieć to, co dzieje się dziś.
• Humoru, jeśli pomaga — bo nie każda sesja musi być ciężka przez całą godzinę.
• Partnerstwa — jeśli pracuję z Twoim dzieckiem, traktuję Cię jako część procesu, nie obserwatora.