Osoby choruj\u0105ce na zaburzenia od\u017cywiania, wyra\u017anie oddzielaj\u0105ce sw\u00f3j umys\u0142 od cia\u0142a, z kt\u00f3rym tocz\u0105 nieustann\u0105 walk\u0119, s\u0105 bardziej od os\u00f3b zdrowych podatne za zaburzenia komunikacji cia\u0142a i psychiki. Objawiaj\u0105 si\u0119 one trudno\u015bciami w rozpoznawaniu sygna\u0142\u00f3w p\u0142yn\u0105cych z wn\u0119trza cia\u0142a i z otoczenia, w ocenie ich si\u0142y oraz w regulacji stan\u00f3w, w jakich cia\u0142o si\u0119 znajduje. Taki wniosek p\u0142ynie z bada\u0144 przeprowadzonych na m\u0142odych kobietach choruj\u0105cych na anoreksj\u0119, bulimi\u0119 lub inne zaburzenia jedzenia oraz na zdrowej grupie kontrolnej.<\/p>\n\n\n\n
W literaturze fachowej mo\u017cna znale\u017a\u0107 tez\u0119 o doznawaniu w\u0142asnego cia\u0142a jako obcego u os\u00f3b choruj\u0105cych na zaburzenia od\u017cywania si\u0119 . Oznacza to, \u017ce osoby te nie odbieraj\u0105 swojego cia\u0142a jako integralnej cz\u0119\u015bci siebie, ale jako co\u015b roz\u0142\u0105cznego od ich \u201eJa\u201d, kt\u00f3re stanowi umys\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Niekt\u00f3re teorie psychologiczne sugeruj\u0105, \u017ce jedn\u0105 z przyczyn zaburze\u0144 od\u017cywiania mog\u0105 by\u0107 wstrz\u0105saj\u0105ce do\u015bwiadczenia z dzieci\u0144stwa, a cia\u0142o, jako obiekt lub \u015bwiadek tych prze\u017cy\u0107, w opinii cierpi\u0105cych na anoreksj\u0119, nale\u017cy zniszczy\u0107. Jeszcze inne g\u0142osz\u0105, \u017ce cia\u0142o przeszkadza osobie d\u0105\u017c\u0105cej do doskona\u0142o\u015bci poprzez rozw\u00f3j duchowy. Powo\u0142uj\u0105 si\u0119 one na wypowiedzi os\u00f3b z anoreksj\u0105 twierdz\u0105cych, \u017ce im mniej jest cia\u0142a, tym wi\u0119cej ich samych. Teorie te pozostaj\u0105 w zgodzie z oddzieleniem psychiki od cia\u0142a, cz\u0119stym u os\u00f3b choruj\u0105cych na ED, kt\u00f3re nosi nazw\u0119 dysocjacji.<\/p>\n\n\n\n
Badania Skiminy i Libickiej wykaza\u0142y, \u017ce m\u0142ode kobiety cierpi\u0105ce na zaburzenia od\u017cywiania przejawiaj\u0105 znacznie wi\u0119cej zaburze\u0144 w r\u00f3\u017cnych sferach komunikacji mi\u0119dzy psychik\u0105 a cia\u0142em ni\u017c ich zdrowe r\u00f3wie\u015bniczki. Zaburzenia te polegaj\u0105 na doznawaniu bod\u017ac\u00f3w odbieranych przez organizm jako silniejszych lub s\u0142abszych ni\u017c s\u0105 w rzeczywisto\u015bci, czego przyk\u0142adem mog\u0105 by\u0107 sytuacje, w kt\u00f3rych skaleczenie nie jest do\u015bwiadczane jako bolesne lub takie, kiedy kontakt sk\u00f3ry z delikatn\u0105 tkanin\u0105 sprawia b\u00f3l.<\/p>\n\n\n\n
Zaburzenia wyst\u0119puj\u0105 tak\u017ce na wy\u017cszych etapach przetwarzania bod\u017ac\u00f3w docieraj\u0105cych do cia\u0142a z jego wn\u0119trza lub z otoczenia: na etapie ich interpretacji oraz regulacji. Zaburzenia u os\u00f3b z ED wyst\u0119puj\u0105 zar\u00f3wno w interpretacji wra\u017ce\u0144 w kategoriach fizycznych, czyli np. odr\u00f3\u017cnianiu stan\u00f3w organizmu \u015bwiadcz\u0105cych o g\u0142odzie czy zm\u0119czeniu od innych do\u015bwiadcze\u0144, jak i interpretacji bod\u017ac\u00f3w w kategoriach emocji, czyli rozumieniu, jakich emocji si\u0119 aktualnie do\u015bwiadcza i jakie s\u0105 ich przyczyny oraz w kategoriach poczucia to\u017csamo\u015bci fizycznej, czyli odbierania cia\u0142a jako w\u0142asnego, do\u015bwiadczania harmonijnej sp\u00f3jno\u015bci cia\u0142a i umys\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
Problemy w regulacji stan\u00f3w fizycznych czy emocjonalnych s\u0105 wt\u00f3rne do zaburze\u0144 w ich rozpoznawaniu. Przejawiaj\u0105 si\u0119 np. trudno\u015bciami w opanowaniu zm\u0119czenia, zaspokojeniu g\u0142odu, poprawy nastroju czy pozbycia si\u0119 napi\u0119cia, kt\u00f3rego przyczyny osoba chora si\u0119 nie domy\u015bla.<\/p>\n\n\n\n
Badanie to wykaza\u0142o r\u00f3wnie\u017c, \u017ce kobiety choruj\u0105ce na zaburzenia od\u017cywiania charakteryzuj\u0105 si\u0119 znacznie bardziej negatywnym stosunkiem do wygl\u0105du i sposobu funkcjonowania swojego cia\u0142a ni\u017c kobiety zdrowe.
Wyniki przytoczonego badania mog\u0105 stanowi\u0107 poparcie dla tezy o izolowaniu siebie od swojego cia\u0142a przez osoby choruj\u0105ce na zaburzenia jedzenia. Szczeg\u00f3lne znaczenie ma tu wyst\u0119powanie zaburze\u0144 w interpretacji dozna\u0144 w kategoriach poczucia to\u017csamo\u015bci cielesnej, kt\u00f3re sugerowa\u0142yby, \u017ce osoby z anoreksj\u0105 lub bulimi\u0105 mog\u0105 do\u015bwiadcza\u0107 w\u0142asne cia\u0142o jako co\u015b obcego. Ponadto nie s\u0105 zadowolone ze sposobu, w jaki to cia\u0142o funkcjonuje, co motywuje je do walki z nim. Z perspektywy osoby chorej w tym sposobie my\u015blenia nie ma niczego b\u0142\u0119dnego. Obiektywnie jednak, znaj\u0105c ryzyko takiej walki z w\u0142asnym cia\u0142em, kt\u00f3re, jak wiadomo, prowadzi\u0107 mo\u017ce do powa\u017cnego wyniszczenia organizmu, osoba chora osi\u0105ga efekt przeciwny do oczekiwanego- zamiast zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do doskona\u0142o\u015bci, niszczy sam\u0105 siebie. Je\u015bli uda jej si\u0119 zupe\u0142nie pokona\u0107 swoje cia\u0142o, umrze razem z nim.<\/p>\n\n\n\n
Badanie to pokazuje jeszcze jedn\u0105 istotn\u0105 rzecz. Choroba ta zaburza nie tylko spos\u00f3b my\u015blenia, ale tak\u017ce funkcjonowania cia\u0142a i jego komunikacji z psychik\u0105. Cia\u0142o wysy\u0142a do umys\u0142u informacje o swoich stanach, kt\u00f3rych umys\u0142 nie potrafi rozr\u00f3\u017cni\u0107- nie wie, sk\u0105d pochodzi napi\u0119cie, nie potrafi wi\u0119c sobie z nim poradzi\u0107. Skutkuje to tym, \u017ce staraj\u0105c si\u0119 zwi\u0119ksza\u0107 kontrol\u0119 nad swoim cia\u0142em, osoba chora coraz bardziej j\u0105 traci. Rezultaty badania sugeruj\u0105 zatem potrzeb\u0119 uwzgl\u0119dnienia w terapii osoby choruj\u0105cej na zaburzenia od\u017cywiania zwi\u0119kszanie \u015bwiadomo\u015bci jej cia\u0142a, nabycie na nowo umiej\u0119tno\u015bci rozumienia go i nale\u017cytego dbania o jego potrzeby. Co oczywi\u015bcie nie b\u0119dzie mo\u017cliwe bez pogodzenia si\u0119 z my\u015bl\u0105, \u017ce moje cia\u0142o to ja; \u017ce nie jest ono wrogiem, ale sprzymierze\u0144cem i \u017ce nale\u017cy mu si\u0119 szacunek. Bo tylko wtedy mo\u017cna czu\u0107 si\u0119 naprawd\u0119 dobrze z samym sob\u0105, gdy akceptuje si\u0119 swoje cia\u0142o jako cz\u0119\u015b\u0107 siebie i troszczy o nie.<\/p>\n\n\n\n
Brytek-Matera, A. Postawy wobec cia\u0142a a obraz samych siebie u kobiet z zaburzeniami od\u017cywiania si\u0119. Badania na gruncie teorii rozbie\u017cno\u015bci Ja \u2013 Edwarda Tory Higginsa. Psychiatria Polska. 2011; XLV (5): 671-682.<\/em><\/p>\n\n\n\n Starzomska, M. \u201eMoje cia\u0142o jest z\u0142e\u201d: historia wykorzystania seksualnego i fizycznego u dziewcz\u0105t z zaburzeniami od\u017cywiania. Dziecko Krzywdzone. Teoria Badania Praktyka. 2006; 14: 49-60.<\/em><\/p>\n\n\n\n Skimina, E., Libicka, J. Obraz siebie i do\u015bwiadczanie w\u0142asnego cia\u0142a u m\u0142odych kobiet z zaburzeniami od\u017cywiania: w druku.<\/em><\/p>\n\n\n\n autor: Ewa Skimina<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Osoby choruj\u0105ce na zaburzenia od\u017cywiania, wyra\u017anie oddzielaj\u0105ce sw\u00f3j umys\u0142 od cia\u0142a, z kt\u00f3rym tocz\u0105 nieustann\u0105 walk\u0119, s\u0105 bardziej od os\u00f3b zdrowych podatne za zaburzenia komunikacji cia\u0142a i psychiki. Objawiaj\u0105 si\u0119 one trudno\u015bciami w rozpoznawaniu sygna\u0142\u00f3w p\u0142yn\u0105cych z wn\u0119trza cia\u0142a i z otoczenia, w ocenie ich si\u0142y oraz w regulacji stan\u00f3w, w jakich cia\u0142o si\u0119 znajduje. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":495,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-494","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"acf":[],"yoast_head":"\n